χαρτοπετσετα

Η επιστροφή

2008-08-16T23:46:00.002+03:00

Γνωρίζω οτι απουσίασα καιρό, αλλά η διάρκεια αυτή,

της εξαφάνισής μου, ήταν μικρότερη από όλα αυτά

που αποκόμισα.

Με άλλα λόγια, είχα πάει διακοπές στο Μεγάλο Εργοστάσιο.

Στις επόμενες βδομάδες θα σας αφηγηθώ ιστορίες

για τα γεγονότα που μου έτυχαν στο μέρος που στράφηκα

για να ξαναβρω τις ρίζες μου και να ξεπεράσω αυτό που

ο γιατρός ονόμασε, κρίση μέσης ύλης.

(ν)

2008-06-02T20:28:00.003+03:00

Έγινα(ν) αλλιώς. Ο κόσμος του υπνοδωματίου, εγώ. Τί είμαστε; ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;

Αυτό που ξέρουμε είναι οτι είμαστε υλικά. Απλά, σκέτα, πρόθυμα. Αλλά τώρα

που έφυγαν όλοι και η Γκόθι μαζί, νιώθω μόνο σκέτο.

Θα μπορούσα να γράφω για απεριόριστες παραγωγικές ώρες για το πόσο αδικαι-

ολόγητα εξαφανήστηκαν όλα ένα πρωί. Ξαναγύρισαν εκεί απ' όπου ήρθαν και

εμείς συμμαζευτήκαμε πάλι απο ΄κει που ήμασταν. Ωστόσοεντούτοιςκαιπαρόλαυτά,

δεν έχει σημασία.

Δεν είμαι απλό σκέτο και πρόθυμο. Είμαι μόνος, έμψυχος και δε θέλω να βλέπω πια

το είδωλό μου στο τζάμι του γραφείου. Επειδή, δε μου είπε ποτέ

την αλήθεια. Το έβλεπα ανυποψίαστος και κοιτούσε πίσω σε 'μένα με χαρά και

ηρεμία. "Όλα μια χαρά, είμαστε κουλ, είμαστε αυτό που ξέρουμε, είμαστε μπικ!"

-Νά μαλάκαείμαστεμπικ!

Δε ξέρω τί είμαι, αλλά δεν είμαι αυτό που ξέρω. Οι υπόλοιποι εδώ έχουν αρχίσει

να με βλέπουν περίεργα. Νομίζουν οτι έχω υλική απογοήτευση επειδή η ξυλομπο-

γιά μου με παράτησε. Ήθελε να γυρίσει στην πόλη. Η ξυλομπογιά μου με

παράτησε επειδή ήθελε να γυρίσει στην πόλη. Και πιστεύουν, μακάριοι,

αυτό για τόσο τρομερό κι ασυνήθιστο. Όπου κι αν το έγραφες θα έβλεπες

απαθείς ώμους να ανασηκώνονται. Εδώ στην επαρχεία αυτά είναι άγνωστα

καθρεπτάκια που λαμπυρίζουν μαγικά.

Αλλά όσο και να το παίζουν άσχετοι κάποιος εδώ μέσα είναι σαν εμένα

και το ξέρει. Έχω αποδείξεις.

Αν δεν κάπνιζα θα ήσουν καλύτερο;

2008-05-07T18:05:00.004+03:00

Λιγάκι, η στάχτη διέκοψε το λευκό μπαλκόνι.

Λιγάκι, η στάχτη άνοιξε τα αδύναμα μάτια.

Βλέπουν ευχαρίστως τα άσπρo-μαύρα πούπουλα

που κι αυτά διέκοψαν το σύνεφ, το ταβάνι.

Μα πού πήγαν τώρα; (τώρα;) Που ακούστηκε, το ανδρόγυνο

τραγούδι του απέναντι.

Έφυγε κι η στάχτη, έφυγαν τα πού-πουλιά,

έφυγε και το τραβεστί. Έλα, μην είσαι τόσο λάθος.

Μή μιλάς από μέσα σου. Τους διακόπτεις όλους!

Μή μιλάω απο μέσα μου. Τους διακόπτω όλους,

γαμώτο. Τί χρειαζόταν τώρα κι αυτό;

Χρειαζόταν πιο πολύ το άλλο.

Επιχείρηση διάσωσης

2008-04-21T02:00:00.003+03:00

Ίσως να μης σας έχω αναφερει στο παρελθόν, οτι το υπνοδωμάτιό στο οποίο ζούμε

είναι σχετικά αραιοκατοικημένο. Σε σχέση με την καλπάζουσα αστικοποίηση που

παρουσιάζεται στα υπνοδωμάτια του κέντρου (περιοχή που παρατηρέιται μεγαλύτερη

κίνηση και συγκεντρώνονται πολλοί κάτοικοι του κόσμου των υλικών), το Γραφείο

του υπνοδωματίου αποτελεί ένα κρυφό παράδεισο, που όμως από χθες δεν είναι πλεον

κρυφός, καθώς συμμετέχουμε στο πρόγραμμα επικέψεων. Αυτό το πρόγραμμα

έχει σκοπό να βοηθήσει τα αντικείμενα που κατοικούν σε μέρη που έχουν δεχτεί

επίθεση από σκοτεινές δυνάμεις, να βρουν ένα φιλόξενο μέρος.

Έτσι χθες κατέφτασε το πρώτο βαλιτσάκι με αντικείμενα απο ένα μέρος γνωστό ως

Μέγα υπνοδωμάτιο. Το Μέγα υπνοδωμάτιο δέχτηκε πρόσφατα καταστροφικές επιθέσεις

οξείας μουχλας και γιουχουίτιδας. Όλοι οι επισκέπτες φιλοξενούνται σε ειδικούς χώρους

και είμαι πολύ χαρούμενο γιατί είναι πολύ συμπαθητικοί παρόλο που μιλάνε περίεργα.

Τα δίδυμα γομολάστιχα μάλιστα βρήκαν μία ξαδέρφη τους και το βράδι φάγαμε όλοι

μαζί καμμένα ζαχαρωτά και παίξαμε παλιούς ήχους εργοστασίου (η σπιτονοικοκυρά

απουσίαζε).

Όλοι χάρηκαν για τους νέους επισκέπτες εκτός απο την Πένα η οποία έχει

γίνει πολύ δύστροπη. Σήμερα μάλιστα, μου ξεφούρνισε οτι θεωρεί τα μολύβια Φάμπερ και

Κάστελ τελείως κατώτερα επειδή προέρχονται λέει από κατώτερες συνοικίες και ομολογώ

οτι χάρηκα πολύ που της είπα οτι είναι ζώο (παρόλο που δεν είνια γιατί δεν πληρέι τις

προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος των ζώων απόσπασμα "οφείλει να μουγκανίζει...χέζει

αρχικά όπου βρει"). Πόσο ξιπασμένη μπορέι να είναι, για να πει κάτι τόσο στιγνό και στεγνό;

Βέβαια μπορέι να είναι από ζήλια για τη νέα μου υλιστική έλξη απέναντι σε μία μωβ ξυλομπο-

γιά ακουαρέλα από μεγάλη οικογένεια ονόματι Γκοθίκα Watercolour Faber Castel 437, αλλά

ΕΓΩ μπορώ να τη λέω Γκόθι. Α! Είναι τόσο όμορφη και σκούρα, μία μελαχροινή οπτασία.

Και αυτή η ασημένια της επιγραφή και το εξαγωνικό της σουλούπι. Και δεν είναι μόνο η

ομορφιά της είναι και το μυστήριο που την ακολουθεί απο το ξένο υπνοδωμάτιο που έρχεται.

Κι αυτέ οι εκφράσεις της, δεν την καταλαβαίνω πάντα αλλά και μόνο που ακούω μεθάω.

Χθες μου μιλούσε για τη κρίση στο προηγούμενο σπίτι της και μου πε:"Άσε μαλακία τεραστίων

διαστάσεων" και την άλλη φορά εκεί που τρώγαμε τελείωσε πρώτη και μου 'πε "Πάλι σα βόδι

έφαγα". Ααααααααααχ Γκόθι!

Θα μπορούσα να σας γράφω για ώρες αλλά προτιμώ να κάνω μια βόλτα και να γνωρίσω κόσμο

αυτή τη στιγμή. Τη κοιτάω τώρα που κάθεται στη μολυβοθήκη και συζητά με τον κινέζο Μηχανικό

Μολύβι 0.7mm. Καληνύχτα σε όλους!

Ανακοίνωση της επιτροπής κοινότητας των υλικών γραφείου του υπνοδωματίου

2008-04-04T17:08:00.002+03:00

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008

Μετά από τη συνέλευση της περασμένης Παρασκευής

η επιτροπή κοινότητας των υλικών του υπνοδωματίου

ψήφισε την παρακάτων απόφαση μετά από

ψηφορία με 5 υπέρ 2 κατά και 1 λευκό.

Τα αντικείμενα του κόσμου των υλικών του υπνοδωματίου

αποφάσίζουν οτι τα "ρόυχα" ορισμένα ως ποικιλόμορφα και πολύχρωμα

κομμάτια υφάσματος που οι άνθρωποι( ορισμένοι σύμφωνα με το

νόμο περί εμψύχων υλικών με εγκέφαλο Α123/5 ), φέρουν και αλλάζουν ανα

τακτά χρονικά διαστήματα (ορισμένα σύμφωνα με το νόμο 5678/234/γαβ, από το

σύνταγμα του κόσμου της τέταρτης διάστασης), έχουν τον ίδιο στόχο με τις

μαξιλαροθήκες καθώς παρουσιάζουν κοινά σημεία στο τελετουργικό και τη μέση συχνότητα.

Ως εκ τούτου η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα οτι οι άνθρωποι φοράνε

"ρούχα", διότι κάποιος ξαπλώνει πάνω τους. Ωστόσο, το φαινόμενο της επαλαμβανόμενης

αλλαγής δεν έχει εξηγηθεί με επιτυχία.

Θα ακολουθήσει σειρά συνελεύσεων με αντικείμενο " Οι λόγοι να αλλάζεις

ρούχα ή μαξιλαροθήκη όταν κάποιος κοιμάται πάνω σου".

Τα μέλη της επιτροπής:

Μέλανο Δοχίο, Πένα Στεγνήκαιστιγνή, Το Στυλό, Α4, Άκουα Ρέλλα-έλα-έ-έ-έ,

Ποστ Ιτ, Αλ Εξικό, Τρίγωνο'Ο-Χάραξ

ρουχα

2008-03-22T02:43:00.003+02:00

Ίσως να μη σας το έχω αναφέρει αλλά εμείς τα αντικείμενα του υπονοδωματείου κάθε Παρασκευή βράδι, που η σπιτονοικοκυρά μας λείπει, κάνουμε συνέλευση. Η συνέλευση γίνεται για να παρουσιάσει ο καθένας τις προσωπικές του παρατηρήσεις σχετικά με τη ζωή του στο σπίτι μας.

Χθες λοιπόν, ο Μέλανο Δοχίο, παρόλη τη πηχτή βλακεία που τον χαρακτηρίζει και την εκνευριστική αφοσίωση της Πένας καθώς τον άκουγε, εξέφρασε μία απορία που μας ξάφνιασε όλους. Θα έλεγε κανείς οτι η απορία δεν ήταν δική του κι οτι τη διάβασε κρυφά απο κάποιο βιβλίο με τις πιο διάσημες απορίες του κόσμου των υλικών απλά για να κάνει τον έξυπνο. Για την ακρίβεια εγω ήμουν αυτός ο κανείς. Αλλά το λεξικό μας διαβεβαίωσε, τσατίζοντάς με ακόμα περισσότερο, οτι τέτοια έκδοση δεν υπάρχει στη βιβλιοθήκη μας. Γιατί Θεέ μου (αυτή είναι μία έκφραση της σπιτονοικοκυράς) δε ξέρω τι θα πει αλλα μου φαίνεται πολύ αγανακτισμένη, γιατί; Γιατι αυτός ο γελοίος να σκεφτεί αυτη την απορία κι όχι εγώ; Και αντι γι 'αυτόν να κοιτάει εμένα μυτερή κι αποσβολωμένη η Πένα; Γιατί να της πω οτι φαινόταν καταπληκτικά υγρή εκείνο το πρωί; Γιατί αυτά τα ασημένια της καπούλια να να γέρνουν προς τη μεριά του μπλε κοντοστούπη;

Αχ, η απορία είναι τι είναι τα ρούχα και σε τι χρησιμέυουν. Είναι στιβαγμένα στις ντουλάπες και η σπιτονοικοκυρά κάθε μέρα σχεδόν φοράει άλλα. Την πρώτη φορά που το είδε αυτό το άλλαγμα ο Πιερ (μια χάρτινη καμηλοπάρδαλη που μένει στο πρωτό της βιβλιοθήκης) κατατρόμαξε. Κανείς δε μπορεί να καταλάβει. Κανείς μας δεν έχει αυτη τη συνήθεια. Ένα στυλό δεν αλλάζει ρουχα, δεν εχει καν ρούχα. Τι θα πει η λέξη ρούχα στο κάτω κάτω; Το μαξιλάρι μας είπε οτι πρέπει να είναι κατι σαν τη μαξιλαροθήκη τα ρούχα.

Αποφασίσαμε να γράψουμε όλοι απο μία έθεση και να το ξανασυζητήσουμε την άλλη βδομάδα. Μάλλον θα κάνουμε και διαγωνισμό αφίσας με αυτό το θέμα.

σνιφκλαψ

2008-02-25T16:59:00.002+02:00

Θα ήταν ταιριαχτό να διαβάσετε αυτο το ποστ (που με έβαλε η σπιτονοικοκυρά μου να γράψω...), ενω θα ακούτε νοερά τη πιο φρικιαστική κι απόκοσμη μουσική που θυμάστε. Εγώ προσωπικά ακούω ένα εφε που πάει κάπως έτσι: "Ουουού ουούουου". Το ποστι αφηγείται το πιο πρόσφατο όνειρο που είδα εε που είδε.

Βρισκόμουν σε μία άγνωστη παμπ εγώ, ο ταΣάκης και η εφηΜαιρήδα, παρέα με κάποιον μεγαλόσωμο άγνωστο πίνοντας μπύρα και αναπαριστώντας μια σκηνή απο κάποιο παιδικό μιούζικαλ, ξάφνου όλα μου τα δόντια θρυματίστηκαν. Λίγο νωρίτερα με είχε πάρει τηλέφωνο ο Διαμαντένιος κολιές και μου είπε να πάω να τον βρω γιατι οι φίλοι του ήθελαν ενα γερό χέρι ξύλο και πήγα εκεί και τους κανόνισα αλλα μόλις ξεμπέρδευα μαζί τους ο καθένας απο αυτους μεταμορφωνόταν σε μανταλάκι με πρόσοψη ένα μικρό ανθρώπινο μπισκότο που μιλούσε.

Πίσω στην πάμπ λοιπόν και ενω έχουν σπάσει τα δόντια μου και τα κρατάω στο στόμα μου για να μη μου φύγουν και δε μπορέσω να τα ξανακολλήσω, αρχίζουμε να τρέχουμε και φευγω απο μέσα μου και λειτουργώ σαν χαρακτήρας της εφηΜαιρήδας αλλα η εφηΜαιρήδα δεν ειναι πια εκείνη αλλα κάποιο άλλο πρόσωπο άγνωστο αλλά πολύ οικείο. Δε θυμάμαι πολλά απο 'κει και πέρα αλλά το επόμενο ξεκάθαρο σημείο είναι οτι βρίσκομαι στο τέταρτο όροφο του σπιτιού μου (το σπίτι έχει μόνο τρεις) και γίνεται πολύ φασαρία. Ένα μωρό κλαίει μια γυναικα τσιρίζει, κουζίνικά χτυπιούνται και νιαουρίσματα.

Αποφασίζω να βγω έξω να δω τι συμβαίνει οπου βλέπω ένα γέρο αγελαδάρη που υποτίθεται οτι είναι γείτονας μου και έχει 2 μπαλκόνια γεμάτα σκύλους και γάτες να πετάει ένα μωρό (το μωρό δε φαίνεται αλλα ακούγεται) μεσ΄ τα σκυλιά και αμέσως μετά ο γείτονας είναι κάτω στον κήπο και σμπρώχνει μια μεσόκοπη ξανθια με ταγερ και ένα μικροσκοπικό νευρικό σκύλο ενω εκείνη του φωνάζεικαι τότε άρχισα να τον βρίζω και να στριγγλίζω αλλα δε μπορούσα να φωνάξω πολύ. Αυτός με έβριζε πίσω και μετά του είπα χτυπώντας τα κάγκελα του μπαλκονιού μου οτι θα τον σκοτώσω.

Μετά πήγαινα να καλέσω την αστυνομία αλλα το τηλέφωνο χάλαγε και δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Η επόμενη κίνηση που έκανα ήταν να ψάξω κάτω απο το κρεβάτι βγάζοντας μία λευκή καραμπίνα. Άρχισα να κατεβαίνω τις σκάλες για να βγω στον κήπο και να σκοτώσω το γείτονα, αλλά στο δρόμο μου υπήρχαν χαριτωμένα γατάκια και με δυσκόλευαν να περάσω αλλά τελικά έφτασα στον κήπο και ξύπνησα τελικά κάπως εγκλωβισμένη στα χέρια μου.

Παράπονα και η χρήση της ενυδατκής κρέμας

2008-02-16T04:29:00.002+02:00

Οι τελευταίες μέρες περνούσαν ανήσυχα στο Γραφείο του Υπνοδωματίου. Έχει ψιλοδιαλυθέι η παρέα. Δε ξέρω γιατι,

η δεσποινίς Πένα δεν καταδέχεται ακόμη να μου μιλήσει απο τότε που της είπα οτι φαίνεται καταπληκτικά υγρή και δεν καταλαβαίνω το λόγο. Ο Μέλανο Δοχίο έχει γίνει πιο εκνευριστικός απο ποτέ και της μιλάει ιταλικά για να μη καταλαβαίνουμε τι της λέει. Τα δίδυμα Γομολάστιχα μας έχουν ψιλοπαρατήσει και κάνουν παρέα με το Μολύβι και τους τετράδιμους Συνδετήρες (τον Συν, τον Δε, τον Τη και τον Ρας) και όλη μέρα αρράζουν στο καφέ Κασσετίνα. Εγώ κι ο Ζίλο Τέιπ κάνουμε τα δικά μας. Αλλά είναι εμφανές οτι όλοι έχουν παράπονα.

Κάτι άλλο που κάνει το κλίμα βαρύ είναι η νέα συνήθεια της σπιτονοικοκυράς μου να βάζει μια νέα ενυδατική κρέμα με αβοκάντο που είναι λιπαρή και δεν απορροφάται αμέσως και μου αφήνει στιγματα. Δε ξέρω τι να κάνω, ειλικρινά είμαι σε αδιέξοδο. Εγώ κι Ο Ζήλο-Τέιπ προσπαθούμε να βγάλουμε ακρη αλλα ακόμη δεν έχουμε βρει κάτι. Ίσως να φαινόταν χρήσιμη η βοήθεια απο το καθαριστικό μαντηλάκι των γυαλιών ηλίου αλλά μετακόμισε πρόσφατα στη ντουλάπα και δεν έχουμε ακούσει νέα του. Ήθελενα μείνει μόνο του για λίγο καιρό μετά το χωρίσμό του απο τη Ray Ban.

Αυτά τα λίγα και σήμερα.

3 κηδειες και ενα design walk

2008-02-03T19:47:00.000+02:00

Ο αρχιεπίσκοπός μας, μας άφησε χρόνους. Μπορεί όλοι να κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας αλλά μόνο η κοινή λογική τα κατάφερε. Εμείς στον κόσμο των υλικών δεν καταλαβάινουμε και πολλά, αλλα η απώλεια- του ορθολογισμού- είναι κάτι που όπως και η κλανιά κρύβεται δύσκολα. Ο παπάς με αριθμό χρυσής πινακίδας "1,2,3αδικός θεός" να μεταφέρει τη λιμουζίνα του γιατί εμποδίζει τη διέλευση της δημόσιας περιουσίας στον τάφο.

Ευτυχώς που το πένθος δεν έπιασε το design walk, που ήταν φανταστικό. Μπρόβο! Είχα την ευκαιρία να συναντήσω ενδαφέρουσες σφραγίδες, γρανάζια που χρησιμέυουν σαν καμπυλόγραμμα, να εξιχνυάσω ένα έγκλημα και να μπω στη κουζίνα της γραφιστικής, Α! και να ΄φερω πολλές όμορφες κυρίες πίσω στο σπίτι.Αφίσες που εγώ θέλω να αποκαλώ καλλίγραμμες εξωτικές καλονές τυπωμένες απο πάνω εως κάτω . Τ α α4 έσκασαν απο το κακό τους. Ως στυλό ένα θέλω να πω και μ' αυτό κλείνω: Ω ΝΑΙ!

δεντρο, η λεξη

2008-01-18T16:47:00.000+02:00

Απο τότε που ήμουν μικρό, πίστευα οτι αφού

υπάρχει λέξη για κάτι, αυτό το κάτι υπήρχε,

διαφορετικά γιατι να υπάρχει λέξη γι' αυτό ;

Έτσι φανταζόμουν τη στιγμή που θα

συναντούσα όλες εκείνα τα πράγματα που τις

λέξεις τους μας μάθαιναν να γράφουμε στο

μεγάλο εργοστάσιο.

Μεγαλώνοντας, δυστυχώς αναγκάστηκα να

αποχαιρετήσω αυτη την ιδέα, μιας και έμαθα

οτι δεν υπήρχε αυτόματος παρασκευαστής

μιλφέιγ. Από τότε ορκίστηκα να προστατεύω

τις λέξεις που αγαπώ για να είναι όνομα για

κάποιον.

Η λέξη δέντρο για παράδειγμα δεν πρεπει να

μείνει μόνο λέξη, το λέω λόγω της τάσης της

αυτής. Γι΄αυτό εγώ μαζί με όλα τα είδη της

χώρας των υλικών θα λάβουμε μέρος στη

δεντροφύτευση του πρώην ανατολικου

αεροδρομίου του Ελληνικού στα πλαίσια του

3ημέρου (18,19,20/1) που οργάνωσαν οι γύρω

του δήμοι. Θα φυτέψουμε μαζί με 3000 μαθητές

κι όποιον άλλο έχει όρεξη,

10000 δέντρα στη προσπάθεια το δέντρο να

μην είναι παρά μία λέξη (α..και για να γίνει

μητροπολιτικό πάρκο στο αεροδρόμιο κι όχι

μία νέα τσιμεντούπολη).

Η βδομαδες της φρικης

2008-01-16T08:51:00.000+02:00

(γεια σας το στυλό είμαι πάλι) δε χρειάζεται να σας πω εγώ κάτι γι αυτή τη περίοδο.Σήμερα το πρωί η κάτοχός μου, μου ανέθεσε να γράψω αυτό:

"Ξεκίνησαν πάλι οι βδομάδες της φρίκης. Μας έχει βγει η ψυχή μπροστά στον υπολογιστή,

δεν κοιμάμαι, το δωμάτιο είναι ένα χάρτινο μπουρδέλο. Νιώθω σαν ένα χάμστερ στο κλουβί

(κανείς δε πρόκειται να το μάθει αυτο το συναισθημα εκτός απο τα χάμστερ

και τους σπουδαστές γραφιστικής) τριγυρνάω εδώ μέσα, τρώω εδώ μέσα, πίνω εδώ μέσα,

καπνίζω εδώ μέσα, χρησιμοποιώ την τουαλέτα για τα υπόλοιπα γιατί ευτυχώς δεν έχω

ποντικοποιηθεί παντελώς ακόμα.Και για δες...τη Πεμπτη γράφουμε τεστάκι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές...πρόβλημα...αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχααχαχαχααχαχΧΑΧΑΧΑΧ

ΧΑΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΑΑΑΧΧ!"

άτιτλο

2007-12-27T17:17:00.000+02:00

Περνάνε κι αυτές οι μέρες. Ελαφρύ κρυολόγημα. Καλά είναι μωρέ

εντάξει

Γιατί τα Χριστούγεννα;

2007-12-25T23:16:00.000+02:00

Δε ξέρω, ίσως επειδή η σπιτονοικοκυρά μου δε με χρειάζεται πολύ και είχα χρόνο να κάνω ένα μπλογκ. Επίσης ήθελα να πάψουν να με κοροϊδεύουν τα παιδιά (ο Ζηλο-Τέιπ και τα δίδυμα Γομο-λάστιχα) που δεν είχα ακόμα ενω εκείνοι έχουνε. Και έπειτα είναι όλα αυτά που μου 'ρχονται ώρες-ώρες και δε τα σημειώνω ποτέ και μετά τα ξεχνάω και γι' αυτό δε βρίσκω τίποτα να με ορίζει. Αλλά σήμερα θυμήθηκα ένα.

Μισώ το μέγεθος Α4 στα χαρτιά. Ναι το μισώ. Δεν είναι τίποτε άλλο παρα μόνο αυτη η επαναλαμβανόμενη επιλογή του που μου προκαλεί πονοκέφαλο. Α4 για το ένα, Α4 για το άλλο...Κι αν δείτε έχουν κι εδώ μια στίβα απο δαύτα και κορδόνονται δίπλα στον εκτυπωτή λες και είναι οι βασιλειάδες του κόσμου των Υλικών.

Κάθε Χριστούγεννα μαζεύονται γύρω απο τα λαμπάκια (δεν τολμουν γύρω απο φωτιά) και λένε πάλι απο την αρχή αυτη τη μουχλιασμένη ιστορία γύρω απο τις τέλειες αναλογίες τους και μετά μιλάνε με τις ώρες για χρυσές τομές και μερικά απο αυτά κοροϊδεύουν τα Α3 και τα Α2. Ορκίζομαι αιώνια αγάπη σ΄αυτόν που θα τολμήσει να τους μιλήσει για το πόσο κενά είναι παρόλες τις καλλίγραμμες αρετές τους.

Εγώ; Τί να τους πω εγώ; Εγώ ένα μασουλημένο στυλό είμαι.